I can «touch» you… Feel me!

Αύγουστος 24, 2010

Γελάω για να μην κλάψω

Filed under: Dragazis — Έχω Πρόβλημα @ 12:57 μμ

Γελάω για να μην κλάψω
Τον κόσμο αλλιώς δεν μπορώ να αντέξω

Τον πόνο στην ψυχή να απαλύνω
Την αλήθεια της ζωής να ανακαλύψω

Κ αν κάτι μου έχει μείνει
Τέτοιες σκέψεις στο χαρτί να γράψω

Κ όμως σαν την μοναξιά δεν έχει
Όσο αντέχει ο άνθρωπος ή όσο δεν αντέχει

Εκεί που δεν χωρούν τα λόγια
Έρχονται οι στιγμές
Γίνονται αναμνήσεις

Ξυπνούν συναισθήματα
Χαμογελάω να μη κλάψω
Τέτοιο πόνο να υποτάξω

Κάτι άλλο μην ζητήσεις
Όσο προλαβαίνεις άνθρωπε να αγαπήσεις

Η μοίρα μου είναι να παλέψω
Ελπίζοντας κάπως κ εγώ να την βολέψω

Πάει παραπέρα το όλο πράμα
Μέσα μου ταιριάζει η λέξη δράμα

Σαν κ την αρρώστια δεν έχει
Για όποιον την ζει, γι’ αυτόν που την βιώνει
Θέλοντας κ μη δεν αντέχει μα την αντέχει

Κατάθλιψη αν η μάζα το ονομάζει
Εμένα ερμηνεία δεν μου ταιριάζει

«Δυο κουβέντες θα σου πω μόνο
Τον εαυτό σου κ την Βάσια να προσέχεις

Τίποτα άλλο δεν αξίζει»

Με την αγάπη όλα τα αντέχεις

«Ότι έχω θα στο χαρίσω
Αρκετά έζησα τώρα θα κάνω πίσω

Εσύ τον θάνατο μην τον φοβάσαι»
Να αγαπάς κ να αγαπάσαι

Κοίτα με στα μάτια
Εκεί μέσα βαθιά να μου χαμογελάς

Τον πόνο »μωρό μου« να νικάς

«Εγώ θα φύγω μία μέρα»
«Όμως η δική μου η ζωή συνεχίζει παραπέρα»

Μην κλάψεις για των άλλων τον χαμό
Χαράμισε μονάχα έναν λυγμό

Κάθαρση από το σώμα
Όσο ζω να με φιλάς ακόμα

«Η αρρώστια κ η μοναξιά εμένα με έχει ξεκάνει»
Εσύ να την ξεριζώσεις.

Χαμογελάω για να μην κλάψω
Έχω μία αρρώστια, μία μοναξιά να υποτάξω

Έτσι με γέννησαν, έτσι με μεγαλώσαν
Τα λάθη τους καλά πλήρωσα

Έχω κ τα δικά μου να πληρώσω
««Μια αρρώστια μέσα το μυαλό μου έχω να σκοτώσω»»

27 – 03 – 10
Η περιπέτεια από την Αθήνα έλαβε τέλος. Η μητέρα μου έκανε εγχείριση και όλα πήγαν μια χαρά, πως θα μπορούσαν να πάνε άλλωστε; Οι στιγμές μέσα στο σπίτι μετά από την επιστροφή είναι ιστορικές, οι γονείς μου έμεινα μακριά από τον θώκο τους για καιρό και πλέον είναι και πάλι εδώ. Γύρισαν πάλι στην ρουτίνα τους, στην ασφάλειά τους. Και εγώ εδώ είμαι, στην ασφάλειά μου, πιο λίγη για μένα. Η τρύπα της μοναξιάς άνοιξε πάλι μέσα μου. Οι τελευταίες μέρες για μένα ήταν δύσκολες μα χρυσάφι. Έμαθα τόσα, μα τόσα. Για την μάνα, για τα λάθη μου, τους έρωτες, τις γυναίκες μου και το πώς καταφέρνω μα και γιατί τις διώχνω. Τον λόγο που τις τιμωρώ, που εμπλέκεται η μάνα μου σε αυτό. Την προβληματική μου, την ανάγκη μου για σεξ. Και να το όραμά μου τώρα. Έπειτα από 50 χρόνια όντας διάσημος ή και νεκρός ψυχαναλυτής έχοντας αφήσει έργο για τους ανθρώπους βγαλμένο από την τεράστια ανάγκη μου, παίρνουν αυτό το κομμάτι ώστε να με εξετάσουν, να μου δώσουν αξία, σε τι φάση ήμουν στα 26 πριν πολλά – πολλά χρόνια. Έπειτα ακολουθεί ο ρεαλισμός. Έπειτα από 50 χρόνια, όντας πολύ γέρος μα ακόμα ζωντανός, διαβάζοντας όλο αυτό μόνος μου, εντελώς μόνος, πολύ μόνος, πραγματικά μόνος, γελώντας με την αλαζονεία μου, με τα υπέρμετρα όνειρά μου, τις φιλοδοξίες μου, με τους γονείς μου νεκρούς και την ζωή μου όπως είναι.

«Μα τι λες ανόητε, που ξέρεις αν μόλις σε λίγο θα ζεις;»

Θα ζω εγώ, μην ανησυχείς, εγώ θα ζω…

Ακόμα να βρω στεριά…

…………………………………………………………………………………………

«Τσακώνεστε οι δυο σας;»
«Γιατί να τσακωθούμε, αφού ο καθένας του έχει την δική του τηλεόραση»

Δήμητρα, Χρυσαυγή Βολίκα, Κυρία ζωή, Κυρία Δασκαλάκη, Νίκος, Κυρία Μάχη, Γιώργος, Μιράντα, Κυρία Μαρία κ ο Άντρας της 90 χρόνων, Μαρία, Δραγάζης Νίκος, Δραγάζη Ντίνα. Όλοι αυτοί μέσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου για πολλές μέρες, μία οικογένεια σχεδόν, μοίρασαν τον ανθρώπινο πόνο. Και να, η μάνα μου πλέον στο κρεβάτι της στην Πάρο παραμιλάει, βλέπει όνειρο, μιλάει στην κυρία Ζωή, είναι ακόμα εκεί, το μυαλό της είναι ακόμα εκεί, αυτό που έζησε και ζήσαμε ήταν έντονο, πάει πέρασε. Κόπασε για λίγο μα πάλι θα παραμιλάει, δεν είναι εύκολο να φύγει από κει. Λευτέρης Δραγάζης, ήταν και αυτός εκεί. Μου λείπεις γαμώ τον Χριστό μου, μου λείπεις. Δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου μα όσο και αν προσπαθώ κλάμα δεν βγαίνει. Βράχος και πάλι ο γέρο Δραγάζης……..
……………………………………………………………… Σαν την μοναξιά δεν έχει.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. xmmmmmm…..

    Σχόλιο από nells — Δεκέμβριος 18, 2010 @ 4:22 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: