I can «touch» you… Feel me!

Ιανουαρίου 7, 2011

Απαλεψιές

Filed under: Dragazis — Έχω Πρόβλημα @ 5:19 μμ

Είμαι έτοιμος
Να κλάψω δυνατά

Να αφήσω την πάλη μέσα στο κεφάλι μου
Να αφήσω παραδίπλα τον έλεγχο

Να λιώσει το κορμί μου στο χώμα
Ο νους να αλαφρύνει

Τίποτα να μην με νοιάζει

Τα σύννεφα χαζεύοντας
Τον ήλιο να ζεστάνει να αφήσω
Τον ουρανό να με ξεκουράσει

Αφήνοντας την φύση να μου δείξει την δική μου

Το μέσα μου να καθαρίσει

Η εκπαίδευση είναι μεγάλη
Πολλές φορές σκληρή

Επίπονη μα αναγκαία

Έτσι μου τα έφερε
Έτσι τα βρίσκω
Κ εγώ έτσι τ’ αλλάζω

Θα ψαχουλεύσω το χάος
Ότι βρω, όσο βρω μα θα βρω

Έτσι έμαθα να είμαι
Αυτός έγινα

Έγινα αυτός που φοβόμουν να μου κάνουν
Που έτρεμα στην σκέψη

Τόση δύναμη έχω μέσα μου
Να με τρέμουν αυτοί που με πόνεσαν

Να φοβούνται τις σκέψεις μου
Τις ιδέες μου

Τον θυμό μου
Την ανασφάλειά μου
Την αδυναμία μου
Μα κ τον φόβο μου

Κι άλλο, μα κι άλλο με γνωρίζω
Δεν έχει τέλος μα έχει αρχή έχω ξαναπεί

Αρχή εγένετο στο αφημένο παρελθόν
Κ η συνέχεια είναι λαμπρή

Το μέλλον του παρελθόντος
Σαν παρελθόν θυμάμαι τώρα
Λαμπρό διαφαινόταν κ έτσι ήταν

Σε ποια μάτια να εμφανιστώ
Μέχρι που πάει

Πόσο αντέχω ακόμα δεν γνωρίζω

Μα γι’ αυτό είμαι εδώ
Για να μάθω

Εξαρτημένος από κείνη
Δούλος της

Με πληρώνει καλά όμως
Εξαργυρώνω την φυλακή της σε ζωή

Δεν ξέρω τι από όλα είναι

Είναι αδυναμία;
Είναι μήπως τεράστια ανασφάλεια;
Απεριόριστος φόβος;
Αλαλάζoν θυμός;

Ότι κ να είναι, είναι πολύ
Όσα κ να είναι, είναι πολλά

Φέρτε μου καρδιές να λυγίσω
Το παρελθόν μου να το λύσω κ να το δέσω από την αρχή

Δύναμη βρήκα κ πάλι
Αστάθεια μπήκε πάλι μέσα στο νου μου

Μη σιγουριά βλέπουν τα μάτια μου
Εντροπία αντιλαμβάνεται το μυαλό μου

Εμπρός μαρς
Πίσω ούτε η σκέψη μου δεν γυρίζει να κοιτάξει

Όμως δεν ξεχνάω τα δικά μου χάλια
Το πόνο που προκάλεσα μόνος μου

Ας είμεθα ειλικρινείς κύριοι
Ας είμεθα ειλικρινείς άνδρες

Τον όποιο πόνο τον προκάλεσα μόνος μου

Εγώ και Μόνο Εγώ…

252\10
Μετά την σκοπιά ενώ ο ύπνος δεν γούσταρε να με ξελογιάσει. Το λάπτοπ πάλι κοντά μου, πάλι δίπλα μου για να ξεδιπλώσω – ελαφρύνω το νου μου. Τεράστια εξάρτηση από το τσιγάρο, απαλεψιές, ζόρικες στιγμές και άνω όπως έχω ξαναγράψει, εκπαίδευση του μυαλού. Κάθε μέρα πιο κοντά, ακόμα πιο κοντά. Εκείνη η μέρα θα είναι γλυκιά, αυτό που μένει είναι να δω πόσο γλυκιά θα είναι. Μα τι άλλο να ζητήσω από την ζωή μου, τι άλλο να ζητήσω από μένα. Τα πάντα έχω ενώ τόσα μου λείπουν άνδρα.

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. like 🙂

    Σχόλιο από adrian — Φεβρουαρίου 16, 2011 @ 11:45 μμ | Απάντηση

  2. again test 🙂

    Σχόλιο από adrian — Φεβρουαρίου 16, 2011 @ 11:46 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: