I can «touch» you… Feel me!

Μαΐου 21, 2011

Εγώ ο Δαίμων

Filed under: Dragazis — Έχω Πρόβλημα @ 2:56 μμ

Συνήθισα να λέω την αλήθεια
Εκεί την πάτησα γερά

Μα δυστυχώς μου έγινε συνήθεια
Κ είχα να πω ακόμα πιο πολλά

Περνούσε ο χρόνος τα λόγια μου φαρμάκι
Έμεινα μόνος, μόνος μου ξανά

Το κορμί μου έτρεμε από ανάγκη
Είχα πόνο δεν είχα ζεστασιά

Τι έγινε κ με ξεχάσαν όλοι
Ο κόσμος τι φοβήθηκε ξανά

Μα η αλήθεια πάντα σε πληγώνει
Αυτός που τη μαθαίνει κ όποιος τη μιλά

Οι άνθρωποι γουστάρουνε τα λόγια
Να κάνουν όνειρα μακρινά

Μα όταν έρθουνε σιμά τα ζόρια
Θέλουν να τρέξουν φεύγουν μακριά

Γεννήθηκα σε κόσμο που ληστεύει
Γιατί φοβάται στα μάτια να κοιτά

Για όπλο μου μονό είχα τα λόγια
Ένα καθρέφτη κανέναν να κοιτά

Το άδικο δε γούσταρα καθόλου
Είχα πίστη κάποιος να με αγαπά

Τα μάτια μου δακρύσανε απόψε
Έλα σε μένα να δεις την μοναξιά

Άκουσα τα μέσα μου πιο μέσα
Ένιωσα φόβο στη ραχοκοκαλιά

Δεν ήξερα πιο πέρα τι συμβαίνει
Μόνο το βλέμμα ότι κοιτούσε εδώ μπροστά

Έπινα σκέψεις μέσα στο ποτήρι
Τούτη την ώρα δεν υπάρχουν μυστικά

Έκανα το δικό σου το χατίρι
Γι’ αυτό είμαι εδώ κ μιλάω σε σκιά

Τα ψέματα έμαθα από κείνη
Ονόματα είχε πάρα πολλά

Μια ζωή μου έλεγε θα μείνει
Μία ζωή πάντα μου έλεγε όλα αυτά

Ζητούσε πλούτη κ ασφάλεια
Μα η αγάπη δεν ήταν αρκετή

Όλα τα ίδια συνέχεια κ τα ίδια
Μόνο η όψη διαφορετική
Μα έμαθα τόσα πολλά από σένα
Ήταν τα κεφάλια σου πολλά

Μα όλα αυτά ήταν κρυμμένα κ σε μένα
Ήμουν ηλίθιος κυνηγούσα την ουρά

Ξενύχτησα τα βράδια από σκέψεις
Έψαξα μέσα μου για να βρω εαυτό

Τον κυνηγούσα μέσα από σένα
Γιατί το κορμί σου ήτανε γλυκό

Τον δρόμο θα σου δείξω κ εσένα
Αφού πρώτα τον γευτώ εγώ

Αφού με πρόδωσαν όλες οι αγάπες
Είναι σαν με πρόδωσα κι εγώ

Τις εικόνες στο μυαλό μου δεν ξεχνάω
Έχασα δρόμο μα θα βρω να διαβώ

Κ οι φίλοι κ οι εχθροί με αφήσαν
Το κόστος της είναι υψηλό

Ποτέ δεν έδωσα όσα μου ζητήσαν
Ήμουνα τα δικό μου αφεντικό

Στα λάθη μου σωριάζομαι στο χώμα
Τα δάκρυα ποτίζουνε την γη

Η ανάσα μου τρέχει ακόμα
Ψάχνει το τέρμα για να λυτρωθεί

Τον πήχη στα ουράνια έχω βάλει
Εκεί που δεν υπάρχει ουρανός

Όποιος θέλει ας έρθει για παρέα
Μα πρέπει μέσα του να είναι καθαρός

Μεγάλωνα μα μίκραινα συνέχεια
Γιατί η μπάρα ήτανε βαριά

Ήταν άξια του κόσμου η ανέχεια
Μα αυτό για μένα δεν ήταν γατρειά

Το ξέρω το γνωρίζω θα το μάθω
Ότι οι σκέψεις έχουν οδηγό

Κ αν οι άνθρωποι έμαθαν να σας πληγώνουν
Δεν φταίνε αυτοί μα φταίει το κενό

Ψάξτε βρείτε καλύψτε από τα λόγια των ανθρώπων τα πολλά
Λυγίστε όσο χρειαστεί μην σπάσετε πάρτε χαμόγελο κ ελάτε πιο κοντά

Κ εδώ η ιστορία μου τελειώνει
Έχω ανάγκη ήρεμος να ζω

Μου μάθαν ότι δεν σε σκοτώνει
Σε κάνει κι άλλο κι άλλο πιο δυνατό…
Μου μάθαν ότι δεν σε σκοτώνει
Άλλο ένα βήμα στον ανύπαρκτο θεό

10 – 01 – 10

Μα 2010;;;;;;;;;;;;;; Τι που μου λες ρε λολέ; Από το τραγούδι μαλαματένια λόγια…

Μέσα στην άδεια του στρατού, εκεί που με γκρέμισε και άφησε ότι με έκανε να ονειρευτώ την ζωή μαζί του. Μα ποιος φταίει άραγε πάλι; Ποιος πονάει άραγε πάλι; Ποιος θα βρει την άκρη για να λυτρωθεί πάλι; Ποιος θα κατακτήσει το μέσα του για να απαλλαγεί από τον πόνο; Ποιος θα γίνει ο φύρερ του εαυτού του; C’ est moi mon cheri… solo io.

ΕΓΩ Ο ΔΑΙΜΩΝ

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: